I find it kind of funny, I find it kind of sad

بعد یک سال به خود تکانی می دهیم!

تو چند ماه گذشته، 2 تغییر مهم تو زندگیم رخ داده:

یکی شاغل شدنم و دومی جدا شدن از پدر مادر.

که این دو همراه هم رخ دادن. چون بخاطر کارم اومدم تهران.

25 دی 89 اولین روز اشتغال به کارم بود.

اولش یه شرکت خصوصی بودم. واقعا جای خوبی بود و پروژه های بزرگی رو انجام میدادن.

اما بعد یه مدت اون اداره دولتی که آزمون و مصاحبه قبول شدم، نتیجه آخرین مرحلش که گزینش باشه اعلام شد و طبعا از شرکت جدا شدم و رفتم اداره.

این گزینشمم داستانی بود برای خودش! چند روز قبلش یک مقدار احکام خوندم. تقریبا خوب از عهدش بر اومدم وگرنه که قبول نمی شدم. ولی خب… یکی از ضایع ترین صحنه ها وقتی بود که گفت تشهد و سلام رو بگم. هر جمله اش رو با مکث میگفتم مشخص بود چیزی نیست که روزی 5 -6 بار به زبون بیارم.

یه چیزی هم بود که هی سوال می پرسید عضو بسیج هستی؟ راهپیمایی شرکت میکنی؟ نماز جمعه می ری؟ مراسم مذهبی شب احیا و … می ری؟ منم میگفتم نه! باز دوباره سوالایی از همین دست می پرسید و باز باید می گفتم نه. فکر کنم طرف خراب همین صداقتم شد.

این حس و حالی هم که کلا از سرکار رفتن و جدا شدن از خانواده پیدا کردم، هر روز خاصی تو این چند ماه اگر این مطلبو مینوشتم میتونست متفاوت باشه.

کما اینکه از همون روز اول شروع به کار، میخواستم یه پست در موردش بنویسم که تا امروز طول کشید، هر بار هم یه اتفاقی می افتاد (اصولا اتفاق بد) دل گرفتگی! باعث می شد بخوام مطلبی بنویسم و اصولا هم گشادی مانعش میشد.

مثلا روز اولی که سرکار رفتم، وقتی 6 عصر برگشتم. مادرم خبر داد که حال پدرم خیلی بد شده. خلاصه یه جورایی فکر کردم که داره از دست میره.

فرداش قبل از رفتن به شرکت، سر صبحانه داشتم گریه می کردم و خودمو لعنت می کردم که درحالیکه پدر و مادرم بهم احتیاج دارن، من اینجام.

چقدر این قضیه برای من غیرقابل درک بود که پدری که همیشه سالم ترین بنظر می رسید و همیشه ما ضعیف بودیم و اون بود که تکیه گاهمون بود، اینطوری شده باشه.

خوشبختانه مشکل بابا به خیر گذشت و الان حالش تقریبا خوبه.

یا مثلا روزای زیادی بوده که شدت کار و… خستم کرده و اگه اون موقع چیزی می نوشتم خلاصش این میشده که چقدر زندگی بده!

روز اولی هم که اداره رفته بودم در نوع خودش جالب بود، ساعت ناهار توی ناهارخوری، افرادی که میزای دیگه نشسته بودن، به طرز تابلویی یکی یکی برمیگشتن و نگاهمون میکردن. بعضیاشون هم وقتی دیدن متوجشون شدم باز از رو نرفتن و همچنان مینگریستن. بس که این ضعیفه جماعت موجودات داغونی هستن.

انقدر چیزای مختلفی تو ذهنم هست که نمیدونم با چه ترتیبی مطالب رو کنار هم بچینم یا حتی چه جوری عنوانشون کنم.

در کل میتونم بگم نسبتا راضی ام.

گرچه که از پدر و مادر و حمایت هاشون دورم و خیلی چیزا روی دوش خودمه.

گرچه که از یکی دو تا از دوستای خوبم دور شدم.

گرچه که فشار کار زیاده و با محیط دولتی حال نمیکنم.

اما نسبت به 7-8 ماه قبل یه جورایی آرامش بیشتری دارم.

البته بخوام دقیقتر بگم قبلا غمگین بودم الان عصبانی ام!

راستی نوشته های قدیمی رو نیم نگاهی انداختم. بیش از یک سال از ایجاد وبلاگ میگذره. انقدرا هم دور بنظر نمیاد.

چند تا پست داشتم که پیش نویس نگه داشته بودم، بنا به عادتم که هر پستی رو تا همه مطالب رو بنویسم و ترتیب مطالب راضیم کنه انقدر زمان میگذره که کلا نوشتنش بی تناسب بنظر میاد، همینجور مونده بودن.

اکثرا ناقص بودن اما یکیش که بنظرم کامل می اومد و نمیدونم چرا تو آب نمک نگهش داشته بودم رو پابلیش کردم.

چه اسم مستعار مضحکی هم انتخاب کرده بودم به رها تغییرش دادم. البته هیچ اهمیتی در داشتن اسم نیست، دلیل اصلیش اینه در غیر این صورت اگر بخوام جایی کامنت بذارم ناچارم از “دنیای دیوانه” استفاده کنم که خب ممکنه خدای نکرده، خدای نکرده این شائبه پیش بیاد که خودم دیوونم :دی

I once wanted to become an atheist, but I gave up – they have no holidays.
Henny Youngman

مذهب، مگر تعطیلاتش بدرد بخوره.

از اول مهر تا بحال انقدر در رفت و آمد بودم که نفهمیدم این 2ماه چه جوری گذشت.
هر هفته 5شنبه تا شنبه رو خونه نبودم. متاسفانه تا 3 ماه دیگه این وضع ادامه داره.

کلی ذوق داشتم که بالاخره این دفعه آخر هفته خونه هستم و میتونم بفهمم زندگی چی به چیه.

حالا مثلا الان چی کار کردم این چند روز… هیچی! همون زندگی یکنواخت همیشگی!

با این حال بهتر از له و لورده شدن تو راهه و رفتن به یه جای غریب…

{یه سری حرف بیخودی دیگه هم میخواستم بزنم که یادم نیست، اگر یادم اومد به پست اضافه میکنم}

دیروز بعد مدتها تصمیم گرفتم یه پست بذارم.

لاگین کردم دیدم نوشته وبلاگ به دلیل نقص قوانین مسدود شده!

حیرون موندم که این وبلاگ تازه از تخم در اومده با 4 تا پستش چه جوری تونسته TOS رو نقض کنه؟

به پشتیبانی وردپرس پیام دادم که چرا وبلاگم رو بستید؟

امروز ایمیل اومد که، ساری، اشتباه شده و وبلاگو برگردوندن.

در این یک روز بر ما سختی ها گذشت :دی

و کلی حرفای بی تربیتی زدیم.

همش تو ذهنم می اومد که چقدر ضایع شدم که سراغ بلاگفا و امثالهم نرفتم تا نگران این نباشم که چون حرفام به مذاق بعضیا خوش نمیاد، وبلاگم رو ببندن.

اما در نهایت دمشون گرم که زود رسیدگی کردن.

دیشب (پنج شنبه 25 شهریور) بالاخره دیدمش بعد از 13 ماه! 4 ساله که سالی یک بار میبینمش. دقیقا از همون زمان که رابطمون تموم شد.

خیلی کوتاه تر از اون بود که انتظار داشتم. ساعت 7:55 اومد دنبالم. ولش میکردم 8:10 هم میخواست بره (مادرش کارش داشت) ولی  تا 8:20 نگهش داشتم.

خیلی دیدار خوبی نبود. بخصوص که تو همین مدت کوتاه یه کنتاک هم بینمون بوجود اومد.

اولین بار بود که رانندگی شو میدیدم. بنظرم خیلی خوب نبود.

بعد کنتاک، دو سه دقیقه ای سکوت کرده بودیم. اون مشغول رانندگی و منم به جلو نگاه میکردم. یه دفعه یادم افتاد که فرصت کوتاهه و مدت هاست ندیدمش.

برگشتم و بهش نگاه کردم. سریع متوجه شد و با خنده گفت چیه؟

نمیدونم آدم باید خیلی خارج از باغ باشه که از اینکه کسی که عاشقشه و یکساله ندیدتش، نگاهشو بهش دوخته تعجب کنه.

فقط گفتم: دارم نگاهت میکنم.

گفت: دفعه ی قبل بهم گفتی پیر شدی!

کلی جمله ی بی سرو ته سر هم کردم که در نهایت بیان کنم که سربه سرش گذاشته بودم.

اما انقدر قاطی حرف زدم که فکر کنم هیچی نفهمید.

مثل همیشه گفت که حالش افتضاحه و دلیلش امتحان چند روز پیشش بود. البته یه دلیل دیگه هم آورد (رفتن به بخش داخلی) که فرصت نشد ازش بپرسم مشکلش چیه.

گفت دارن به خونه جدیدشون نقل مکان میکنن. همون که 5سال پیش که هنوز باهم بودیم تازه خریده بودنش. و منم بهش گفته بودم: اتاق من رو به آفتاب باشه

اون زمان که دبیرستانی بودیم و همیشه اینجا بود خونه هامون دورترین فاصله رو داشت، حالا که سالی یک بار هم خونشون نمیاد، تو یک خیابون هستیم.

فقط خوبیش اینه که میدونم به زودی میبینمش. این بار من میرم شهری که اون هست و چون مدت نسبتا زیادی هم میمونم احتمالا چند باری ببینمش.

همه حرفا باشه واسه اون موقع.

یه روز اوایل تابستون، تازه از خیابون اومده بودم خونه.
مامانم صدام کرد و گفت: وبلاگ … رو میشناسی؟
منم گفتم نه.

به خیالم حتما یه وبلاگ سیاسی یا اجتماعیه که از voa یا bbc اسمشو شنیده.
گفت: دروغ نگو. (البته با لحن بدی اینو نگفت. لحنش تو این مایه ها بود که کلک نزن!)
منم که اعصاب سین جین ندارم جوش آوردم.

+ اه، نمیشناسم دیگه.
- یعنی وبلاگ تو نیست؟
+ چییییی؟ من اصلا وبلاگ ندارم.
خلاصه کاشف به عمل اومد که یکی از دوستان خانوادگی به مامانم گفته صاحب این وبلاگ یه دختره به اسم…(هم اسمِ من) که دانشگاه و دانشکده اش با دختر شما یکیه. فکر کنم دختر خودتونه.
و یه جورایی بهش رسونده که وبلاگ محتوای خوبی نداره.

+ من انقدر **خل نیستم که اگر وبلاگ بزنم هم اسممو بگم هم دانشگاه و رشتمو!
- منم خیلی تعجب کردم، گفتم تو همیشه مراقب این مسائلی. از صبح تا حالا که بهم اینو گفتن کلی حالم بد شده. پس این وبلاگ مال کیه؟

+ نمیدونم. خب شاید یکی از بچه های سال پایینی، من که سال پایینی ها رو نمیشناسم.

رفتم لپ تاپ رو آوردم و وبلاگ رو باز کردم دوتایی با مامان دیدیم.
آقا داغون در حد تیم ملی! از این وبلاگ هایی بود که دخترهای با رنج سنی 14-17 سال مینویسن. پر از نثر/شعرهای عاشقانه ی کپی پیستی! هر پستشم یه رنگی!

از این چیزا:

شبی در خواب دیدم که با خدا گفتگو می کنم.
خدا از من پرسید: دوست داری با من صحبت کنی؟
پاسخ دادم: اگر شما فرصت داشته باشید.
خدا لبخندی زد و گفت: زمان من ابدیت است، چه سؤالاتی در ذهن داری که می خواهی از من بپرسی؟
من سؤال کردم: چه چیزی در آدمها شما را بیشتر از هر چیزی متعجب می کند؟
خدا جواب داد:
- اینکه از دوران کودکی خود خسته می شوند و عجله دارند که زودتر بزرگ شوند، و دوباره آرزوی این را دارند که روزی بچه شوند.
- اینکه سلامتی خود را به خاطر بدست آوردن پول از دست می دهند و سپس پول خود را خرج می کنند تا سلامتی از دست رفته را دوباره بازیابند.
- اینکه با نگرانی به آینده فکر می کنند و حال خود را فراموش می کنند به گونه ای که نه در حال و نه در آینده زندگی می کنند.
- اینکه به گونه ای زندگی می کنند که گویی هرگز نخواهند مرد و به گونه ای می میرند که گوئی هرگز نزیسته اند.
دست خدا مرا در بر گرفت و مدتی به سکوت گذشت…

زن وشوهر جوانی سوار برموتورسیکلت در دل شب می راندند. آنها از صمیم قلب یکدیگر را دوست داشتند.
زن جوان: یواش تر برو من می ترسم!
مرد جوان: نه، اینجوری خیلی بهتره!
زن جوان: خواهش می کنم، من خیلی میترسم!
مرد جوان: خوب، اما اول باید بگی دوستم داری.
زن جوان: دوستت دارم، حالامی شه یواش تر برونی.
مرد جوان: مرا محکم بگیر.
زن جوان: خوب، حالا می شه یواش تر برونی؟
مرد جوان: باشه، به شرط این که کلاه کاسکت مرا برداری و روی سرت بذاری، آخه نمی تونم راحت برونم، اذیتم می کنه.

روز بعد روزنامه ها نوشتند: برخورد یک موتورسیکلت با ساختمانی حادثه آفرید. در این سانحه که بدلیل بریدن ترمز موتور سیکلت رخ داد، یکی از دو سرنشین زنده ماند و دیگری در گذشت. مرد جوان از خالی شدن ترمز آگاهی یافته بود پس بدون این که زن جوان را مطلع کند با ترفندی کلاه کاسکت خود را بر سر او گذاشت و خواست برای آخرین بار دوستت دارم را از زبان او بشنود و خودش رفت تا او زنده بماند.

+ اَه واقعا که مامان، خداییش فکر نمیکنی من یه کم با کلاس تر از این حرفام؟ :دی
هم اسم بودیم ولی تو هیچ کدوم از پستاش ندیدم حتی به اینکه دانشجوئه اشاره کرده باشه چه برسه به اینکه برای دانشکده ی ما باشه.
بنده خدا هیچ مطلب آنچنانی هم در وبلاگش موجود نبود که بخواد نامناسب حساب بشه.
آخه این مثلا دوست خانوادگی ما، یکم زیادی مذهب رو جدی میگیره. خودشم یه وبلاگ داره، به جوونا در مورد مشکلات مختلفشون -که 90%ش نهایتا به مسائل جنسی ختم میشه- مشاوره از دید مذهبی میده. دیگه تصور کن!
از نظر این آقا اینکه یه دختر جوون وبلاگ داشته باشه و درد عشق داشته باشه، خودش کلی عیبه!
خلاصه بعدش کلی به مامی توپیدم که تو همیشه به من شک داری و هر کی هر چرتی میگه سریع باور میکنی.
بعد گفتم حالا فکر میکردی چه خبر باشه تو وبلاگم؟
گفت ترسیدم حرفای سیاسی زده باشی!
منم گیر دادم که نه خیر مطمئنم فکر کردی از پسربازی و مسائل عشقیم توش مینویسم.

—–

سال 82 یه وبلاگ داشتم، البته پستاش به 20 نرسید.
با اینکه حتی اسمی از خودم یا معشوق نمی آوردم و فقط ماجراهامون رو نقل میکردم، یکی دیگه از عشاقِ معشوق (چی گفتم ) وبلاگم رو پیدا کرد و ما رو شناسایی کرد.
من هم ناچار شدم همه ی پست های مربوط به خاطرات رو پاک کنم و فقط پست های متفرقه رو باقی بذارم.

خلاصه اینکه با توجه به دو موردی که ذکر کردم، بهتره از اسم مستعار برای خودم و سایر آدمایی که ازشون اسم میارم استفاده کنم.
خیلی حال نداشتم برای اسم فکر کنم، رها اسمیه که برای خودم انتخاب کردم.